ადამიანი. ჩვეულებრივი ტიპი. რაღაცეები მაინტერესებს, რაღაცეები არ მაინტერესებს. რაღაცეები მტკივა, რაღაცეები მიყვარს. ვსვამ, ვჭამ, მძინავს. მიყვარს, მწყინს, მძულს. მაინტერესებს, ვმსჯელობ, ვაზროვნებ. ვწერ, ვკითხულობ, ვისმენ. ვობშემ, არაფერი განსაკუთრებული.
უფრო რომ განვავრცო, სხვადასხვა ხალხის შეხედულებას წარმოვადგენ:
ნაწილისთვის “ნაკითხი ცინიკოსი” ვარ.
ნაწილისთვის – “საინტერესო ადამიანი”
ნაწილისთვის – “მოვკლავ მაგ დამპალს, სადაც დავიჭერ”
ნაწილისთვის – “თვით პრაგმატულობა”
ნაწილისთვის – “კარგი მეგობარი”
ნაწილისთვის – “უსაქმური”
ნაწილისთვის – “მინდა ვიყო პროგრესული”
ნაწილისთვის – ცვეტში “პროგრესული”
ნაწილისთვის – “სიმპატიური, საყვარელი და სექსუალური”
ნაწილისთვის – “სერიოზული და შრომისმოყვარე”
ნაწილისთვის – “შენი იუმორი მაგიჟებს”
სიმართლეა ეგ ყველაფერი. ვარ და ჰა. ვერაფერს ვეღარ იზამ. ცოტას ვევასები, კიდევ უფრო ცოტას ვუყვარვარ, ბევრი პატივს მცემს, კიდევ უფრო ბევრი ვერ მიტანს. ესაა სტატუს-ქვო და მე ის მაკმაყოფილებს.
გამაჩნია ამბიციებიც. ბევრი ფული მინდა და საზოგადო მოღვაწეობას ვუმიზნებ. ერთი-ორი ორდენიც არ იქნებოდა ურიგო.
ხო, კინაღამ დამავიწყდა: ანტიქრისტეც ვარ, კი.
cudas rad unda,chemo zazush,mteroba,kargia mudam mtriani.
realobaaaa
FucK Our LoFe